24 kwietnia 2010, godz. 24.00 Szczecin 2016 [al. Wojska Polskiego 84]
OFFicyna w KONTRAPUNKCIE
NOC PERFORMERÓW
Międzynarodowy wieczór sztuki żywej to pokaz sztuki performatywnej widzom festiwalu teatralnego silnie osadzonego w tradycji. Dlatego prezentacja zjawiska performance została dobrana przekrojowo. Występujący artyści: Carola Lehmann (Niemcy), Dariusz Fodczuk (Polska), Julia Vitalis (Niemcy) różnie traktują materię sztuki żywej – indywidualnie, społecznie lub jako materiał wyjściowy dla działania w innym gatunkowo obszarze.
Carola Lehmann – absolwentka Institut für Angewandte Theaterwissenschaften [Instytutu Teatroznawstwa Stosowanego] w Gießen. Prezentowała swoje wystąpienia m.in. w Berlinie, Düsseldorfie, Lipsku i Kopenhadze. W swoich działaniach performatywnych używa częstokroć wideowywiadów, które poruszają zagadnienia współczesnego dnia codziennego.
Prezentowany wideoesej i performance „Dinge, die ich auf der Erde traurig finde” [Rzeczy, które wydają mi się smutne na świecie] zasadza się na niedawnej podróży do Dubaju i Uum-al-Quwain, sfinansowanej przez Fundusz Sztuk Performatywnych. Gąszcz drobnych obiektów pośród paralel do bliskiego Szczecinowi niemieckiego miasteczka Pasewalk łączy się z relacją wideo, nadając całości poetycką metanarrację.
Julia Vitalis – pracowała pierwotnie jako artystka w obszarze rysunku, malarstwa, obiektu, fotografii, literatury. Od 2007 roku zajmuje się głównie sztuką performance na bazie 9 Viewpoints, Action Theatre i butoh / Noguchi Taiso. Do jej nauczycieli należą Henriette Heinrichs, Annalisa Maggiani, Yumiko Yoshioka, Minako Seki i Katsura Kan, w którego sztuce „Curious Fish” występowała w 2009 roku w Brotfabrik w Berlinie. Realizowała wystąpienia i prezentacje wideo na licznych festiwalach i w galeriach. Współpracowała z Trio Hokuro (Michael Northam, Sachiyo Honda, Sabri Meddeb) oraz Christianem Markwartem i Nicolą Jeremic (echoplex sound). Performance „nichts, was dazwischen ist” [nic, co pomiędzy] pokazała po raz pierwszy w 2009 roku w ramach 100 Grad Festival w Berlinie, na Ostrale x:tra w Dreźnie oraz w ramach White Nights Festival Skopje.
Kilka lat temu zdecydowałem się na kolektywny rodzaj pracy. Początkowo były to performances wykonywane pospołu z innymi zaproszonymi do akcji performerami. Poszukiwałem najprostszego sposobu na zwiększenie energii i siły wyrazu performance’u. Po jakimś czasie przestałem się sztywno trzymać podziału na performerów i widownię – zacząłem włączać widzów do procesu tworzenia performance. W tej chwili, kiedy w performance’ach z cyklu „The Tiny Therapeutic Theatre” bierze udział z grubsza cała publiczność, czuję, że ja sam – jako performer, jako artysta – nie mam nic do powiedzenia ani zaprezentowania. Nie ma takiej rzeczy, którą chciałbym pokazać, nie ma takiej historii, którą chciałbym opowiedzieć. Nie znajduję rzeczy, które mogłyby skutecznie konkurować z energią wyzwalaną przez ludzi, decydujących się robić różne głupoty na rzecz innej jeszcze większej głupoty. Jedyna rzecz, jaka mnie interesuje i jaką mogę zaproponować, to kolektywna afirmacja chaosu.
Dariusz Fodczuk
kurator – Bartosz Wójcik
we współpracy ze Schloss Bröllin
