ORPHTHEATER, BERLIN

QUIXOTE / DON KICHOTE
według powieści Miguela de Cervantesa

Słynne dzieło Cervantesa teatr adaptował w 1996 r, zainspirowany jego treścią religijną, zawartą w nim niezłomną wiarą w prawdę, codzienną walkę o samopotwierdzenie, obroną własnego mitycznego świata. Don Kichot jako samotny, błędny rycerz zostaje skonfrontowany w przedstawieniu z niepojętą rzeczywistością. Dziś, po przeszło czterystu latach niepowodzeń ludzkości, śmierć i przegrana Don Kichota wydają się jeszcze bardziej przerażające, brutalne i tragiczne niż w czasach Cervantesa.

"...Przedstawienie jest ceremonią, piękną baśnią dla dorosłych, prostą historią, wychodzącą poza wszelkie próby interpretacji. To teatr jarmarczny, który zachwyca swym ponadczasowym pięknem..."
Mario Stumpfe, "Neues Deutschland" 30.05.96

"...Zrealizowany przez Orphtheater Don Kichote to legenda o świętych, broniących własnych pasji, namiętności i szaleństwa. Orphtheater poważnie traktuje rycerza, który zamknął się w świecie wewnętrznym, by ochronić to, na co już nie ma miejsca w zewnętrznej rzeczywistości. Dla artystów - tak, jak dla ich bohatera - wrażliwość, skupienie ale także upór to cechy najważniejsze. Widać to w całym przedstawieniu...."
Michael Mans, "Theater der Zeit", XI-XII 1996


ORPHTHEATER to stowarzyszenie niezależnych aktorów założone przez byłych członków teatru pantomimy "Pantomimentheater" i aktorów profesjonalnych, którzy nie widzieli miejsca dla urzeczywistnienia swych artystycznych wizji w zinstytucjonalizowanych teatrach państwowych i miejskich. Cząstką "orph" w nazwie teatr nawiązuje do mitycznego Orfeusza. Tak jak Orfeusz - teatr nie chce oglądać się za siebie i powtarzać raz znalezionego stylu czy kierunku. Chce wciąż podążać naprzód. 
W ORPHTHEATER tradycyjne granice gatunkowe teatru aktorskiego zostają zatarte, przekroczone konceptualnie, treściowo i estetycznie. W wątpliwość poddana tu zostaje centralna rola tekstu, który staje się jedynie punktem wyjścia, akcentuje się osobiste doświadczenie w przełamywaniu przestrzeni i indywidualną ekspresję. Często artyści odwołują się do pierwotnych rytuałów przedteatralnych, pogańskich ceremonii, pieśni i zabaw. Teatr jest dla jego członków przede wszystkim sposobem komunikacji, poszukiwaniem obejmującym wszystkie dziedziny życia artystycznego, osobistego, społecznego i politycznego. Dla swej pracy teatralnej ORPHTHEATER odnalazł inspirację w twórczości takich mistrzów jak Grotowski, Stanisławski i Brook.