TEATR OGNIA I PAPIERU, ŁÓDŹ

Grzegorz Kwieciński
DRŻENIE

"Drżenie" to historia o lęku, fobiach, strachu. Strachu zarówno tego, który wyzwala się jako reakcja na otaczający świat coraz bardziej zapełniony agresją, jak i strachu wewnętrznego, który opanowuje nasze ciało w momentach nieoczekiwanych. Czai się w środku. Atakuje myśli. Przechodzi... 
A potem, niekontrolowanie wraca ze zdwojoną siłą bo przecież nie jesteśmy w stanie go leczyć, zapobiegać, aplikować nań farmaceutyków, choć przecież w dobie klonowania przyzwyczaja się nas do tego, że człowiek powoli znajduje receptę na wszystko. Przestrzeń, w której dzieją się sekwencje spektaklu została wypośrodkowana. Już nie klatka o wymiarach metr na metr i nie ogromny, widowiskowy plener. Nowa Klatka jest rozmiarami dopasowana do człowieka. Jest w niej wystarczająco mało miejsca, aby po kilku minutach samemu się jej bać.

***

Po kilku spektaklach zmienił się zarówno spektakl, a wraz z nim moja optyka. To Czas i Samotność dominują w "Drżeniu", a lęk przychodzi dopiero później. Jest to jeszcze jeden dowód na to, że spektakle zmieniają się po kilku "razach". Nie kostnieją, a my nie pozostajemy obojętni wobec nich. Wymowa, treść zależy do poczucia problemów ludzi z zespołu, czasami bieżących wydarzeń, a w spektaklach plenerowych wiele zależy również od miejsca gdzie gramy i od publiczności.
Ewa Kwiecińska