29.04.2001 godz. 16.00 i 18.30  -  Teatr Lalek Pleciuga
TEATRET, ODDER - DANIA

EXIT

Naszą poprzednią sztukę graliśmy w teatrze o regularnym charakterze. Każdego wieczoru, kiedy wchodziliśmy na scenę, byliśmy witani przez jaskrawy „piktogram”, znak pokazujący wyjście z teatru. Wisiała z przodu sceny, robiąc wiele szumu na swój temat. Irytujący, zielonkawo-neonowy fakt. Obce ciało wewnątrz naszego iluzorycznego półmroku. Blady, biegnący manekin, domagający się tego, by sprawy działy się raczej na zewnątrz, aniżeli wewnątrz teatru. Sygnalizował: „Czy wszyscy mnie zobaczyli? Biegnę do wyjścia! Jedynej rzeczywistości w waszym fikcyjnym świecie teatru!” Gdyby nie uważne oko strażaka na posterunku, natychmiast zdjęlibyśmy stamtąd tego koleżkę, wygasilibyśmy, lub przynajmniej przykryli go kawałkiem czarnego płótna. lecz nie, to nie wchodziło w grę. W żadnym wypadku. Był tam, ponieważ właśnie tam miał być, aby wszyscy go widzieli. Mogliśmy po prostu pogodzić się z faktem jego istnienia i zaakceptować go jako element całości. Zmuszeni przez tę okoliczność poświęciliśmy mu jednak trochę więcej uwagi. I dokładnie w momencie, gdy zaczęliśmy na niego rzeczywiście patrzeć, on także się zmieniła. Stał się bardziej przyjazny, a mniej rozkazujący. Dostrzegliśmy w nim potencjał. Uczyniliśmy z niego pewnego rodzaju osobowy, myślący kontener, sparring-partnera i źródło naszych inspiracji. Wkrótce uczyniliśmy go też współodpowiedzialnym za ten projekt. Dźwignęliśmy go do poziomu oświecającej metafory. Stał się filozoficzną, miniaturową istotą. Drobną figurką o bladej twarzy, zastygłą pomiędzy tu i tam, nadejściem i odejściem, życiem i śmiercią, początkiem i końcem..
Jemu dedykowane jest to przedstawienie...

TEATRET powstał w 1984 roku. Jego - w większości niewerbalne - przedstawienia odnosiły sukcesy głównie za granicą, m.in.: w Niemczech, Francji, Polsce Austrii, Anglii Norwegii, Finlandii, Szwecji i innych krajach bałtyckich.
„Czy jest możliwe wystawienie opowieści interesującej zarówno dla Litwinów jak dla Włochów, spektaklu, który spodoba się jednocześnie dzieciom, młodzieży i dorosłym? Wierzymy, że tak! Ponieważ ponad barierami językowymi i kulturowymi istnieje język uniwersalny, pozwalający nam płakać i śmiać się z tych samych rzeczy. Jest to język, jaki staramy się doskonalić w naszych przedstawieniach.”
Przedstawienie prezentowane dzięki wsparciu Duńskiego Instytutu Kultury i Ambasady Królestwa Danii w Warszawie.