29.04.2001   godz. 15.00 i 16.30  -  Teatr Kana
TEATR COGITATUR, KATOWICE

Witold Izdebski
W HOŁDZIE EKSPRESJONISTOM

Gdyby można umówić się na wino ze swoim Aniołem Stróżem, gdyby można było zagrać partię szachów z Diabłem odpowiedzialnym za nasze pokuszenie, gdyby można zajrzeć, powiedzmy w jakiś jesienny wieczór, do Bibliotekarza, który posiada egzemplarz naszego losu, to czy wszystko odbyłoby się tak, jak się odbywa? A jeżeli dodać do tego spełnienie wróżby, czy też chybioną przepowiednię, szklaną kulę albo złotą rybkę? A kartki z pamiętnika, gdzie pisaliśmy przyszłość, a sztuczki, dzięki którym zyskujemy to, czego zyskać nie możemy? I pewnie jeszcze spełnione miłości? Gdyby to wszystko było, czy byłoby inaczej?

A jeżeli los jest sprawiedliwy, choć wiadomo, nie jest? A jeżeli kalejdoskop zdarzeń przeglądamy, nie mając na względzie jakiegoś drobnego błędu, przeoczenia, uprzedzenia lub czegoś jeszcze?

I jeżeli leżymy na łożu, wiadomo jakim, czyż Ona nie mogłaby być piękna? I mówić do nas z półotwartymi oczami, że jest tak i tak, a tak i tak nie jest? Czy nie mogłaby nie być bolesna i przykra?

I w końcu, którego przecież nie ma: On. Czy mógłby być taki, jak w niego wierzymy albo nie wierzymy. Ale zawsze taki i jednak być? Bardziej pogodny i niefrasobliwy niż jest lub nie jest?

I tak poukładamy sprawy, aby gwiazdy wróżyły nam przyszłość nie mającą sobie równej przyszłości. Bo to my jesteśmy Lampartami i z naszych oczu przeziera dzikość, którą nazywamy wolnością.
Witold Izdebski